Nieuwsarchief Wadlopen 2007 - 2012

Wadlooptocht naar vliegtuigwrak ten zuiden van Vlieland


Achterste staartwiel van het vliegtuig
Foto Dirk Bruin, Vlieland

zaterdag 30 juli 2011

VLIELAND - Met een kar vol meetapparatuur gaat Vlielandkenner en strandjutter Dirk Bruin van informatiecentrum De Noordwester voor door water, wad en wier. In zijn kielzog Johan Graas en Dijon Boshoven van de Stichting Aircraft Recovery Group 1940-1945. Eindbestemming is een stuk wad bij de zuidoostpunt van De Vliehors, alleen te bereiken bij laag water.

De missie van vandaag en tevens die van de stichting: zoveel mogelijk informatie verzamelen, die helpt te achterhalen welk vliegtuig hier verborgen ligt. Dan kan daarna de zoektocht naar nabestaanden van de bemanningsleden beginnen. Want daar gaat het uiteindelijk om, hen te kunnen informeren over het tragische lot van de vermiste vliegers. 'Zij hebben hun leven gegeven voor onze vrijheid. Proberen om ze een officieel graf te geven, is het minste wat we kunnen doen', zegt Graas.

4 juni 1942
Na een paar kilometer wandelen is het beoogde wrakstuk bereikt. Nauwkeurig bekijken de heren het stuk landingsgestel van wat vermoedelijk ooit een Wellington MK III was; een bommenwerper uit de Tweede Wereldoorlog van Engelse makelij, waarschijnlijk neergestort op 4 juni 1942. Twee bemanningsleden zouden op Texel zijn aangespóeld en begraven. Drie anderen staan nog altijd te boek als vermist.
Een beetje stil worden de onderzoekers er wel van. Graas: „Ik doe dit al veertig jaar, rnaar iedere keer is het weer bijzonder. Dan realiseer ik me dat er toch vijf of zes mensen zijn omgekomen."

Onder de door roest, schelpen en zand verweerde brokstukken glimt hier en daar een onaangetast beetje chroom. 'Ongelofelijk hoe mooi dat bewaard is gebleven', concludeert Boshoven.
Samen met Graas verkent hij de omgeving van het landingsgestel. Eerst met een zogeheten Gemini-detector, een diepzoeker voor kleine oppervlakten, daarna met een breedzoeker. Deze detector, bestaande uit een groot vierkant van grijze aluminium buizen met daarop aangesloten een meetapparaatje, zendt signalen uit over een straal van drie meter breed en zes tot zeven meter diep.

Luid gezoem klinkt als Graas en Boshoven hun rondje maken. Graas lacht opgetogen. 'Het ligt hier aardig bezaaid hoor.' Luttele meters onder zijn voeten ligt vermoedelijk de motor van het toestel, licht hij toe.
Op de plekken waar de detector duidelijk uitslaat, worden kleine piketpaaltjes in de grond gestoken. Met behulp van een gps-ontvanger worden vervolgens de exacte posities bepaald. Daar zal later eventueel gegraven moeten worden, om de onderdelen boven water te krijgen.

15 juni 2011
Het was wadloper Lammert Kwant uit Groningen (en Melle ten Kate, red. WgWeb) die zo'n anderhalve maand geleden bij toeval op de wrakstukken stuitte, waarna hij Bruin inlichtte. Deze aarzelde geen moment en trok er de volgende dag onmiddellijk op uit.
Het resultaat van de zoektochten die de Vlielander inmiddels heeft ondernomen, waaronder het staartwiel van het vliegtuig, is te bewonderen in De Noordwester. Handig voor de mannen van de stichting, die hun onderzoek op locatie daardoor mooi kunnen combineren met een minutieuze inspectie van de door Bruin verzamelde onderdelen.

Een eenvoudige klus wordt het echter niet, moeten Graas en Boshoven aan het eind van hun opsporingswerk constateren. Boshoven: 'We hadden gehoopt wat meer terug te vinden van de romp van het wrak. Daarin staan bij Engelse vliegtuigen vaak serienummers; fabrieksstempels waardoor je kunt achterhalen wie het gemaakt heeft. Wat we nu vooral hebben gevonden, zijn stempels van toeleveranciers.'
Aldus is het hopen op een vervolg, zegt Bruin. 'Als we verder willen, moeten we gaan kijken of we op het eiland kunnen regelen dat we met een machine naar de overige onderdelen gaan graven.'

Bron Leeuwarder Courant

Wrak RAF Vickers Wellington bommenwerper