W@dgidsenWeb 2.1

U bent in menu 5. Nieuwsarchief

Broodkruimelpad

Home Wadlopen 2000 - 2006 BEZWAARSCHRIFT WADLOPERS TEGEN VERDERE AFSLUITING RICHEL EN ROTTUMERPLAAT

Nieuwsarchief Wadlopen 2000 - 2006

BEZWAARSCHRIFT WADLOPERS TEGEN VERDERE AFSLUITING RICHEL EN ROTTUMERPLAAT

zondag 14 maart 2004

EZINGE - Twee wadlopers hebben een bezwaarschrift ingediend bij het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (LNV) tegen verdere afsluiting van de zandplaat Richel en van Rottumerplaat.

Ieder najaar wordt door LNV een voorstel gemaakt voor verboden gebieden in de Waddenzee voor het volgende jaar. Gekeken wordt waar zeehondenligplaatsen zijn en waar bv. bij hoogwater grote groepen vogels verblijven. De plannen worden besproken met belanghebbenden, bv. waterrecreanten en wadlopers. In januari wordt vervolgens een besluit genomen over de verboden gebieden. Dit wordt in de Staatscourant gepubliceerd en op de nieuwe Hydrografische Kaarten vermeld. Op 21 oktober jl. bleek in Leeuwarden tijdens een bijeenkomst van het Toeristisch Overleg Waddenzeegebied (TOW) dat LNV voornemens was (nog) grotere delen van de zandplaat Richel en van het gebied rond Rottumerplaat met ingang van maart 2004 af te sluiten.

Richel
De Richel ligt tussen Terschelling en Vlieland. Dikwijls liggen er veel zeehonden met name aan de oostzijde van de plaat aan de Blauwe Balg. Richel is lopend vanaf Vlieland te bereiken, een tocht van ca. 14 km. Wie zelf een boot regelt, kan worden opgehaald en naar Vlieland worden gebracht. Ook kan er op Richel worden overvloed en het volgende laagwater teruggelopen naar Vlieland. Het is geen toeristische tocht, alleen individuele wadlopers maken enkele keren per jaar deze tocht.

Reeds langere tijd is het noordelijke tweederde deel van de Richel afgesloten. Het zuidelijke eenderde deel was vrij toegankelijk, niet alleen voor wadlopers, maar ook voor bootrecreanten, onderweg in de Waddenzee of afkomstig van Vlieland. De laatste jaren is deze toegang langzaam maar zeker onmogelijk gemaakt. Ieder jaar opnieuw is een stuk van de Richel en het daarom heen liggende wad onder art. 17 van de Natuurbeschermingswet geplaatst, dwz. tot verboden gebied verklaard. In de ogen van de bezwaarmakers een salami-taktiek.
Het is met ingang van dit jaar nu niet alleen meer onmogelijk om nog naar de Richel te lopen en daar te verblijven. Maar evenmin mogelijk om aan de westkant langs Richel te lopen en je legaal door een boot te laten ophalen. Kortom: einde Vlieland-Richel als wadloopoversteek.

De bezwaarmakers vinden de forse uitbreiding van het verboden gebied aan de (zuid)west van Richel niet redelijk en dringen er op aan het verboden gebied in te perken. Het stoort hen dat de wadloopoversteek 'Vlieland-Richel' niet meer mogelijk is zonder in overtreding te zijn. Weliswaar kan op basis van de Natuurbeschermingswet nu en dan ontheffing worden aangevraagd. Dit is echter voor zo'n ad hoc tocht een langdurige en vernederende procedure, waarbij je afhankelijk bent van de goedwillendheid en goedertierenheid van ambtenaren.

Ook vragen de bezwaarmakers zich af of art. 17 van de NB-wet wel van toepassing kan zijn op afsluiting van de Richel. In dit wetsartikel gaat het over afsluiting van 'water'. Je kunt Richel moeilijk 'een water' noemen.

Rottumerplaat
Rigoreus worden hier sinds jaar en dag recreanten geweerd. Wie zich daar meldt als wadloper of waterrecreant wordt in de kraag gegrepen en direct van het eiland verwijderd. In maart 2003 bv. werden enkele wadlopers die naar Rottumerplaat waren gelopen aangehouden. Kosten noch moeite werden gespaard om deze wetsovertreders direct van het eiland te verwijderen. Vanuit de Eemshaven kwam een boot aanvaren met bemanning in overuren waarmee de wadlopers naar de wal werden getransporteerd.
Tot enkele jaren geleden kon je een groot deel van het jaar Rottumerplaat tot op ca. 100 m aan de oostkant benaderen zonder op verboden terrein te komen. Wie daar als wadloper op 100 meter van Rottumerplaat was, kon zijn oversteek als 'geldig' klassificeren en zich daarna naar een boot begeven in het Schild of in het Boswad en terugkeren naar de wal. In 2001 is deze wadlooptocht enkele keren gemaakt. Het jaar daarop werd het verboden gebied sterk uitgebreid, volgens LNV 'omdat daar wel eens bootjes droogvielen die de zeehonden verstoorden'. Recent is het verboden gebied opnieuw vergroot, nu aan de zuidkant van Rottumerplaat richting Boswad.
Verdere uitbreiding van verboden terrein is ook gerealiseerd nabij de wadlooproute van Rottumeroog (Reeprielen-gebied). Ook hiertegen is door de bezwaarmakers bezwaar gemaakt.

'Ze moeten zich zelf zien te redden'
Diverse malen is door medewerkers van LNV-Noord, bv. op het jaarlijkse overleg met de wadlooporganisaties in Noordpolderzijl, luidkeels verkondigt dat er niet tot verdere uitbreiding van de verboden gebieden in de Waddenzee zou worden overgegaan. Het kon volgens deze medewerkers niet zo zijn dat overal waar 'in de toekomst' een groepje zeehonden komt te liggen er direct een bord met verboden toegang voor mensen zou worden bijgeplaatst. 'Ze moeten zich zelf zien te redden'.

Onbewoonde zandplaten niet meer betreden
Door LNV is in 2003 een overzicht gemaakt van die delen van de Waddenzee waar de laatste jaren de menselijke toegang was verboden. Het blijkt dat jaar in jaar uit 's zomers ca. 10% van het oppervlak verboden gebied is. Uit het overzicht bleek ook dat de onbewoonde eilanden in de Waddenzee langzaam maar zeker het hele jaar tot verboden gebied worden verklaard.
Rottumeroog (met beperkte mogelijkheden voor ontheffingshouders om daar heen te lopen), Rottumerplaat (rigoreus verboden toegang), Griend (bezit van de Vereniging Natuurmonumenten die plannen heeft het gebied rondom Griend ook op te kopen en daar alle menselijke activiteiten te verbieden) en nu dan de Richel. Het wachten is op Simonszand en Engelsmanplaat. Op Engelsmanplaat ontketende vogelwachter Anton van Riel de zomer van 2003 een soort heksenjacht op bijna iedereen die het daar in de buurt waagde met zijn bootje droog te vallen.

Waddenvereniging exit
Tijdens het overleg op 21 oktober 2003 in Leeuwarden van het Toeristisch Overleg Waddenzeegebied (zie boven) vonden de plannen bij de aanwezige medewerkers van de Waddenverenigiging een warm onthaal. Ellen Kuipers, medewerker van deze vereniging juichte de plannen toe. 'Goed zo, Gerard' en 'De Natuurbeschermingswet is er niet voor niets'.

Deze opstelling van de Waddenvereniging, zonder enig begrip voor andere belangen dan alleen het vogel- en zeehondenbelang is mij in het verkeerde keelgat geschoten. En (naast andere ergernisssen over deze vereniging) de reden geweest na 30 jaar het lidmaatschap op te zeggen. Ik betaal geen contributie aan een vereniging die medewerkers financiert die het mij vervolgens (mede) onmogelijk maken op individuele basis wadlooptochten te maken als die naar De Richel. Het is mooi geweest met de Waddenvereniging.

Toen in september 2001 de Stichting Het Groninger Landschap op hun terreinen op de kwelders bij Noordpolderzijl, zonder enige vorm van overleg, van de ene dag op de andere borden plaatste met 'Verboden Toegang, art. 461 WvS' was dat voor mij aanleiding direct mijn donateurschap van deze stichting op te zeggen. We betalen geen donaties waar borden met dergelijke teksten van worden gekocht.

Lees het bezwaarschrift.

Lammert Kwant